پایگاه مرجع شهید عباس بابایی

موج وبلاگی دوست شهیدت کیه !؟

سفارش تبلیغ
صبا
منوی اصلی
                       
مطالب پیشین
                                           
وصیت شهدا
وصیت شهدا
                                       
نویسندگان
                                
                   
خبرنامه
                                                                     
                        
آمار وبلاگ
  • کل بازدید: 22929
  • بازدید امروز: 8
  • بازدید دیروز: 17
  • تعداد کل پست ها: 10
                       
درباره
                                                                   
                                 
                                   
                                                           
                       
جستجو
                   
آرشیو مطالب
                                        تیر 92 (3)                                
                                                            
لوگوی دوستان

                               
کارنامه عملیات ها
جنگ دفاع مقدس
کاربردی
                           
                                                        
                                                        
                                    شادی روح شهید عبـّـــاس بابایــی صلـــوات                                    

                                                       

شادی روح شهید عبـّـــاس بابایــی صلـــوات

 






 
                                    یاد یار...                                    

                                                       

 

نقل قول از اقدس بابایی خواهر شهید

عباس نسبت به احکام شرع بسیار پایبند بود.وقتی به منزل ما میآمد میپرسید:

خمس مالتان را داده اید یا نه؟

و میگفت:گرچه من میدانم به شما خمس تعلق نمیگیرد؛چرا که یک

فرش دارید و آن هم مورد استفاده است.برنج وروغن هم از مصرف

سالتان کم میآید؛ولی با تمام این وجود با یک روحانی آگاه بخواهید

تا خمس مالتان را حساب کند.ممکن است هیچ چیز هم به شما تعل

ق نگیرد؛ولی این وظیفه ی همه ی ماست.

او میگفت:

چنانچه خمس مالتان را نپردازید مالتان پاک نیست و از نظر شرع هم اشکال

دارد واز این گذشته مالتان برکت ندارد.

منبع:کتاب پرواز تا بی نهایت





 
                                    بیاد برادرم                                    

                                                       

 

                                در سینه‌ام دوباره غمی جان گرفته است

                         « امشب دلم به یاد شهیدان گرفته است »

                              تا لحظه‌ای پیش دلم گور سرد بود

                           اینک به یمن یاد شما جان گرفته است

 

 





 
                                    شهید عباس بابایی از نگاه همسرش                                    

                                                       

شب رفتن ، توی خانه کوچکمان ، آدم های زیادی برای خداحافظی و بدرقه جمع شده بودند. صد و چند نفری می شدند. عباس صدایم کرد که برویم آن طرف ، خانه سابقمان . از این خانه جدیدمان ، که قبل از این که خانه ما بشود موتورخانه پایگاه بود، تا آن یکی راه زیادی نبود . رفتیم آن جا که حرف های آخر را بزنیم . چیزهایی می خواست که در سفر انجام بدهم . اشک همه پهنای صورتش را گرفته بود. نمی خواستم لحظه رفتنم ، لحظه جدا شدنمان تلخ شود. گفت ((مواظب سلامتی خودت باش ، اگر هم برگشتی دیدی من نیستم ….))

 این را قبلا هم شنیده بودم . طاقت نیاوردم . گفتم ((عباس چه طوری می توانم دوریت را تحمل کنم ؟ تو چه طور می توانی ؟))
هنوز اشک های درشتش پای صورتش بودند. گفت ((تو عشق دوم منی ، من می خواهمت ، بعد از خدا. نمی خواهم آن قدر بخواهمت که برایم مثل بت شوی .))

ساکت شدم . چه می توانستم بگویم ؟ من در تکاپوی رفتن به سفر و او….؟
گفت ((ملیحه ، کسی که عشق خدایی خودش را پیدا کرده باشد باید از همه این ها دل بکند.))

گفت ((راه برو نگاهت کنم.))
گفتم((وا… یعنی چه ؟))
گفت(( می خواهم ببینم با لباس احرام چه شکلی می شوی ؟))

من راه می رفتم و او سرتا پایم را نگاه می کرد. جوری که انگار اولین بار است مرا می بیند. انگار شب خواستگاریم باشد. گفتم ((بسه دیگه ! مردم منتظرند .)) گفت (( ول کن بگذار بیش تر با هم باشیم .))

از خانه که می خواستیم بیرون بیاییم ، رفت و یکی از پیراهن هایم را برایم آورد. پیراهن بنفش گل داری که پارچه اش را مادرم از مکه برایم آورده بود. پیراهن خنک و آستین بلندی بود. گفت ((این را آن جا بپوش.)) به خانه که برگشتیم همه شوخی می کردند که این حرف های شما مگر تمامی ندارد. دو ساعت حرف زده بودیم.

اتوبوس ها در مسجد منتظرمان بودند. هم سفرهایمان همه دوست و هم کارهای عباس و خانم هایشان بودند. توی حیاط مسجد از شلوغی مرا کناری کشید. می دانست خیلی هلو دوست دارم . زود رفته بود هلو گرفته بود. انگار دوره نامزدی مان باشد، رقتیم یک گوشه و هلو خوردیم . بچه ها هم که می آمدند می گفت بروید پیش مامانی با بابا جون . می خواهم با مامانتان تنها باشم .

اتوبوس منتظر آمدنم بود. همه سوار شده بودند. بالاخره باید جدا می شدیم . آقای کنار اتوبوس مداحی می کرد و صلوات می فرستاد. یک باره گفت ((سلامتی شهید بابایی صلوات .)) پاهایم دیگر جلوتر نرفتند. برگشتم به عباس گفتم ((این چه می گوید .))

گفت ((این هم از کارهای خداست .)) پایم پیش نمی رفت . یک قدم جلو می گذاشتیم ، ده قدم برگشتم . سوار اتوبوس که شدم ، هیچ کدام از آدم هایی را که آن جا نشسته بودند، با آن که همه آشنا بودند، نمی دیدم . فقط او را نگاه می کردم که تا وسط های اتوبوس هم آمده بود بدرقه ام ، و گریه می کردم . جایم را با خانم اردستانی عوض کردم تا وقتی ماشین دور می شود بتوانم ببینمش . خیال این که آخرین باری باشد که می بینمش ، بی تابم می کرد. لحظه آخر از قاب پنجره اتوبوس او را دیدم که سرش را بالا گرفته و آرام لبخند می زند. یک دستش را روی سینه اش گذاشته و دست دیگرش را به نشانه خداحافظی برایم تکان می داد.
این آخرین تصویری بود که از زنده بودنش دیدم .





 
                                    بیست و شش سال از پروازت گذشت                                    

                                                       

 

برادر ! دعا کن که طاقت ندارم

برای پریدن شهامت ندارم

چگونه نمانم که حتی کمی هم

به چشمان پاکت شباهت ندارم

صدا میزنی نام من را ولیکن

زبانی برای اجابت ندارم

ببین از تو پنهان نباشد که حتی

برای پریدن لیاقت ندارم

دعا کن که من دیگر آتش بگیرم

دعا کن برادر! که طاقت ندارم

چگونه بگویم برایت برادر

مجالی برای شهادت ندارم

توضیح: نام شعر مجالی برای شهادت با کمی تغییر

 





                       
صفحات :
|  1  2  >  |